Rozdział III - Wielkie poszukiwania Cz. 1

Następnego dnia obudziły go krzyki i wystrzały dobiegające z zewnątrz. Ubrał się i chciał znaleźć swoją przyjaciółkę aby spytać się co się dzieje ale zamiast niej znalazł na stoliku kartkę z napisem:

„Spotkajmy się tam gdzie zwykle.

                                        Alksanesa”

Wyszedł z domu wampirzycy i bez zwlekania podążył w stronę karczmy. Gdy wszedł do środka zdziwił się, że jedynymi gośćmi są on, Alksanesa i jakaś staruszka siedząca w ciemnym kącie.

- No dobra to powiedz mi co się tu dzieje? – Spytał Rathgurth dosiadając się do stolika przy, którym siedziała jego przyjaciółka

- Sprawa jest ciężka… – westchnęła – Dzisiaj w nocy król ludzi wypowiedział wojnę królowi elfów bo uważa że to on jest winny morderstwa jego córki.

- Ja pierdole… - Z niedowierzaniem odpowiedział wojownik – I co teraz zrobimy?

- A żebym to ja wiedziała.

- Jest tylko jedna rzecz, którą możecie teraz zrobić – odezwał się chrypliwy głos z ciemnego kąta karczmy

- Ma pani coś na myśli? – Rathgurth spytał się starszej kobiety

- Tak, mam na myśli jeźdźców apokalipsy. Tylko oni byliby wstanie ożywić córkę króla ludzi i powstrzymać wojnę.

- Ale jak się do nich dostać? – spytała wampirzyca – Oni żyją w odległej krainie, która jest zamknięta dla zwykłych śmiertelników

- Można tam wejść zdobywając cztery pieczęcie apokalipsy. Przy ich użyciu będziecie mogli dostać się do jeźdźców i porozmawiać z nimi.

- A tak słyszałem o nich. – odpowiedział wojownik – Ale są one bardzo dobrze ukryte i bez specjalnej mapy nie damy rady ich odnaleźć.

- Mogę wam zdradzić położenie mapy – odpowiedziała staruszka – ale coś za coś.

- Czego pani chce w zamian? – spytała podejrzliwie Alksanesa

- Legenda mówi, że razem z mapą został ukryty eliksir nieśmiertelności. Jeśli obiecacie mi go przynieść to powiem wam gdzie ukryta jest mapa.

- Zgoda ! – wykrzyknęli bohaterowie jednocześnie

- Mapa leży w kaplicy Merk na szczycie góry Przeznaczenia. Sama góra leży jakieś dwa dni drogi na północ.

- Dziękujemy – wykrzyknęli wybiegając z karczmy w stronę głównej bramy miasta.

Dojedli konie i przez następne dwa dni bez żadnego postoju pędzi w stronę góry Przeznaczenia.

*   *   *

Po dojechaniu na miejsce zaczęli wspinaczkę do kaplicy Merk. Gdy dotarli do niej ku ich zdziwieniu kaplica nie była jakimś małym ołtarzykiem lecz ogromnym budynkiem. Gdy weszli do środka w sali głównej ujrzeli złotą skrzynię.

- To pewnie w niej jest mapa i eliksir – szepnęła Alksanesa

-  Pewnie i tak lecz jestem pewien, że dookoła jest pełno pułapek – odpowiedział wojownik

- To jak się tam dostaniemy ?

- Hmm… - pomyślał chwilę Rathgurth rozglądając się po całej Sali. Nagle dostrzegł na jednej ze ścian porozwieszane obok siebie chorągwie. – Możemy przejść po ty chorągwiach przeskakując z jednej na drugą.

- Ty chyba sobie żartujesz ! – wykrzyknęła Alksanesa, lecz niestety to była jedyna dobra droga.

Po chwili oboje, uwieszeni jak małpy przeskakiwali z jednej chorągwi na drugą. Po dotarciu do skrzyni otworzyli ją oboje i wyjęli jej zawartość. Już mieli się kierować do wyjścia kiedy z jednego z korytarzy dobiegł ryk jakiegoś potwora. Oboje wyjęli broń przygotowując się do walki, lecz mimo potwornego hałasu nie było nawet śladu żadnego zwierzęcia.

- Co to może być ? – spytała Alksanesa rozglądając się w poszukiwaniu stwora wydającego ryk.

- Nie wiem ale jeśli on nie ma zamiaru wyjść do nas to lepiej nie marnować czasu i ruszać na poszukiwanie pieczęci.

- Niech ci będzie. – odpowiedziała niechętnie wampirzyca bo czuła, że za chwile stanie się coś niedobrego.

O dziwo bez żadnych problemów wyszli z kaplicy i zeszli na sam dół góry. Powrotem weszli na konie a Rathgurth spojrzał na mapę aby widzieć gdzie mają teraz podążać.

- Celem naszej podróży jest teraz kanion Durm.

- Kanion Durm ?! – odpowiedziała z lekkim zdziwieniem Alksanesa – przecież tam nawet najwięksi wojownicy boją się zapuszczać.

- A niby czemu ? – spytał wojownik

- A niby temu, że żyją tam śmierciołaki. Te paskudne stworzenia biegają w grupach i atakują bezlitośnie wszystko co żyje.

- We dwójkę damy jakoś rade. – uśmiechną się Rathgurth – Ruszajmy już bo nie mamy wiele czasu.

- Niech ci będzie – odpowiedziała trochę niechętnie dziewczyna.

Wampirzyca nie lubiła tych stworzeń bo kiedyś miała z nimi do czynienia i wiedziała, że walka z nimi nie jest łatwa.

*  *  *

Gdy dojechali do kanionu przywiązali linę do kamienia i zrzucili ją na samo dno, po czym zeszli po niej na dół. Od razu wyciągnęli broń aby w razie potrzeby móc się szybko obronić.

- Gdzie jest ta pieczęć ? – zapytała Alksanesa

- Na mapie są jakieś napisy, które chyba dotyczą dokładnego położenia pieczęci ale ciężko jest mi je rozczytać.

- Pokaż mi ją może ja zdoła rozczytać te napisy. – powiedziała wampirzyca biorąc mapę w swoje ręce.

- I jak potrafisz coś z tego zrozumieć ?

- Tu jest napisane, że miejsce wskażą znaki na niebie

Oboje podnieśli głowy do góry lecz nie zauważyli nic innego jak czyste błękitne niebo.

- Gdzie niby te znaki mają być? – spytał zdenerwowany wojownik

- Może tu chodzi o gwiazdy w nocy. – odpowiedziała wampirzyca

- To w takim razie wracamy na górę i czekamy aż zapadnie zmrok – odparł Rathgurth kierując się w stronę zwisającej liny.

Gdy tylko ją chwycił aby się podciągnąć na górę usłyszał trzaski i po chwili kawał kamienia z przywiązaną do niego liną spadł obok niego na ziemię.

- Nie no kurwa zajebiście ! – wykrzyknęła zdenerwowana Alksanesa – I jak my teraz stąd wyjdziemy?

- Nie wiem ale póki co poczekajmy do nocy tutaj.

Po zmroku bohaterowie zaczęli się przyglądać gwiazdom aby znaleźć jakiś znak, który wskazałby im miejsce ukrycia pieczęci.

- Widzisz coś ? – spytała dziewczyna

- Nie, a ty?

- Ja też n… - wampirzyca urwała – Poczekaj, mam coś !

- Co tam zobaczyłaś?

- Gwiazdy się ruszają.

- Oszalałaś, gwiazdy nie mo… - przerwał wojownik widząc poruszające się obiekty na niebie – Jak to możliwe ?! – spytał z niedowierzaniem Rathgurth

- A żebym to ja wiedziała ale układają się w jakiś wzór.

- Czekaj. To jest wzór tego kanionu, a tamta najjaśniejsza gwiazda pokazuje punkt, w którym ukryto pieczęć.

Podeszli do miejsca, w którym ze ściany wystawał ledwie widoczny kawałek pieczęci. Wojownik wyją miecz i z całej siły uderzył w skałę odrywając kawałek, w którym była pieczęć. Alksanesa oczyściła ją i schowała do torby przy pasie.

- No dobra teraz musimy się stąd jakoś wydostać. – powiedziała dziewczyna

- Może wyjdziemy przez tamtą jaskinie – powiedział Rathgurth wskazując niewielką dziurę w ścianie, z której wydobywało się światło księżyca.

Weszli do środka, a wampirzyca użyła magii ognia aby rozświetlić bardziej pomieszczenie. Światło księżyca wydobywało się z drugiej sali w której były wyryte w skale prowizoryczne schodki. Tylko postawili krok w stronę wyjścia, dziura, którą weszli zawaliła się stertą głazów.

- To miejsce jest strasznie dziwne. – powiedział wojownik wyjmując miecz

- Czuję coś niedobrego czającego się w tej jaskini

Nagle z sufitu na ziemie zeskoczyło sześć śmierciołaków. Alksanesa strzeliła ogniem w ziemię aby oświetlić pomieszczenie ale mieć obie ręce wolne. Wyciągnęła kuszę i strzeliła nią prosto w jedno ze stworzeń. Reszta ze wściekłością rzuciła się na bohaterów. Rathgurth szybko rzucił zaklęcie elektryczności na swoją katanę i bez wahania zaczął odpierać ataki wrogów. Jeden stwór rzucił się na niego powalając wojownika na ziemię ale udało mu się szybko zabić wroga zwalając go z siebie i wbijając miecz prosto w serce. Dwóch śmierciołaków popędziło w stronę wampirzycy. Jednego z nich udało jej się na chwile sparaliżować zatrutymi strzałkami, a drugi chciał zranić ją pazurami lecz bardzo szybko zblokowała jego atak i jednym ruchem pozbawiła delikwenta głowy. Gdy tylko uporała się z jednym z nich poprzedni sparaliżowany doszedł do siebie i był gotowy do walki. Biegł w stronę wampirzycy gdy ta wciągnęła w jego stronę rękę, wypowiedziała parę słów i nagle bestia padła na ziemię zwijając się z bólu. Alksanesa dzięki umiejętności magii krwi tak manipulowała krwią przeciwnika, że ta odpłynęła mu od mózgu i serca zabijając go od środka. Ostatnie dwa potwory zaczęły podążać w stronę bohaterów.

- Połączmy siły ! – wykrzykną wojownik

- Dobra, to na trzy… raz… dwa… trzy! – wykrzyknęła wampirzyca.

Oboje w tym samym momęcie wystrzelili z rąk wielką kulę ognia, która połączyła się i z wielką mocą zdmuchnęła z powierzchni ziemi oba stwory.

- Ładnie nam to wyszło – uśmiechnęła się Alksanesa

- Zaiste ładnie ale nie ma czasu na pogaduchy musimy znaleźć jeszcze trzy pieczęcie.

Schodami wyszli na powierzchnie i spojrzeli na mapie aby poznać położenie drugiej pieczęci. Mapa na ich oczach zmieniła swą treść pokazując teraz pustkowie Tandred. Bohaterowie dosiedli koni i wyruszyli w stronę pustkowiwa.